Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ 8ος-9ος αι. π Χ.
Οι ελληνικές πόλεις της αρχαϊκής εποχής, άρχισαν να χτίζονται υπο μορφή κώμης ή χωριού.
Οι παλαιότεροι αυτοί οικισμοί σχηματίσθηκαν χωρίς κανένα προγραμματισμό απο τα μονοπάτια που εξυπηρετούσαν κάπως την κυκλοφορία και συν τω χρόνω ανεπτύχθηκαν σε πλήρεις πόλεις.
Κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, και μετά τους Μηδικούς πολέμους, στην Ελλάδα άρχισε πρωτοφανής δραστηριότητα σε όλους τους τομείς. Οι Έλληνες θα αναπτύξουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έναν μοναδικό για την ανθρωπότητα πολιτισμό.
Η κοινή καταγωγή ενέπνεε στους έλληνες των ανατολικών βασιλείων.. πνευματική και καλλιτεχνική κληρονομία. Η αρχιτεκτονική ακολουθώντας το γενικό πνεύμα της εποχής και τις αναζητήσεις που διαπιστώνονται και στις άλλες τέχνες, στρέφεται προς νέες κατευθύνσεις.
Αντί της παλαιάς αυστηρότητας θα επικρατήσει η τάση προς την εκλέπτυνση, την πολλαπλότητα, το περίτεχνο των όψεων και τη διακοσμητικότητα των εσωτερικών χώρων.
Τα υλικά που μεταχειρίζονταν ήταν κυρίως το ξύλο (όξια, ελιά, κέρδος, δρυς, κλαίουσα κτλ.), το μέταλλο (ορείχαλκός, ασήμι) αλλά και το μάρμaρο και η πέτρa.
Συχνά τα συναντάμε σε συνδιασμό: ξύλινοι γομφοί, μεταλικά καρφιά κτλ. Υπάρχει μια ποικιλία στη σύνδεση και διακόσμηση, επειδή η παραγωγή δεν ηταν μαζική. Τα εργαλεία ήταν: το καρφί, το πελέκι, το πριόνι, η πλάνη και ο τόρνος.
Τα ελλινικά έπιπλα πριν απο την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή περιορίζονταν στα απολύτως αναγκαία στην καθημερινή ζωή, όπως οι καρέκλες, τα σκαμνιά, τα κρεβάτια(κλίνες-ανάκλιντρα), τα κιβώτια (κασέλες, σεντούκια) που εκτελούσαν χρέη ντουλαπιών. Τα καθίσματα ήταν τριών ειδών: ο θρόνος, ο δίφρος, ο κλίσμος.
Επιχειρώντας μια σύντομη αναδομή, βλέπουμε τα σπίτια μιας Αρχαίας Ελλάδας να είναι εξοπλισμένα με μια σειρά θαυμαστά έπιπλα για όλες τις χρήσεις, όπως ο κλίσμος, ο οκλαδίας, η κλίνη. Η μορφή και η λειτουργία τους είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στις ανάγκες που ικανοποιούν τους ανθρώπούς.
Στα μετέπειτα χρόνια, οι τύποι αυτοί εξαφανίζονται και φθάνουμε σε εποχές, όπου τα κινιτά έπιπλα μειώνονται έπακρον και χαρακτιρίζονται απο τους απλούς τύπους της λαϊκής τέχνης, το χαμηλό σοφά, σκαμνιά και κασέλες.
Σήμερα οτι απομένει απο την παραδοσιακή σείρα επίπλων είναι λιγοστά έπιπλα.
Τα ολιγάριθμα αυτά παραδείγματα όμως, τα συμπληρώνει κατακλισμός όλων των εποχών με τα οποία προσπαθούμε να ενταχθούμε σε κάποιο ακαθόριστο ευρωπαϊκό χώρο, να συνδεθούμε με ένα ευρύτερο περιβάλλον, του οποίου όμως αγνοούμε τις συνθήκες και του οποίου η ιστορία και την εξέλιξη του δεν έχουμε παρακουλουθήσει.
Εκείνο που απομένει λοιπόν σήμερα είναι ενας τομέας της κατασκευής, ακαθοδήγητος, που επιζητεί να επιβιώσει σε ένα καινούργιο κόσμο με σύστημα και μεθόδους ξεπερασμένους.
