Το νεο Ευρωπαϊκό Bauhaus

                   
                                                Το νεο Ευρωπαϊκό Bauhaus

                 (Αποψεις για το θέμα της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης στην Ευρώπη) 

 Η παρακαταθήκη που άφησε η Σχολή του Μπαουχαους δίνει ξανά όραμα στην Ευρώπη.

  Πριν απο 100 χρόνια η αρχιτεκτονική της ωραιότητας συνάντησε τις ανάγκες των ανθρώπων. Στη νεοσύσταση τότε Δημοκρατία της Βαϊμάρης, με τις μνήμες να είναι ακόμη νωπές απο τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο.
Η αλλαγή του πολιτεύματος λειτούργησε λυτρωτικά για τους θιάσωτες του μοντερνισμού.

  Το Bauhaus ξεκίνησε το 1920 με το Γκρόπιους επινοώντας την έννοια της κοινωνικής ζωής, της τέχνης και του βιομηχανικού σχεδιασμού, κυριώς για την  μεταβίβαση της  εμπειρογνωμοσύνης των αρχιτεκτόνων μέσω της σχολής μαθητείας, για την εκπαίδευση τενχιτών.

  Η σκέψη απελευθερώθηκε και οι αρχιτέκτονες, οι άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού αναζήτησαν νέους εναλλακτικούς τρόπους για να ικανοποιήσουν τις συλλογικές ανάγκες που προέκυψαν από τον πόλεμο.

  Η πρωτοπορία αυτή δημιούργησε πειραματικό εργαστήρι μοντέρνας τέχνης και η φιλοσοφία του Bauhaus γεφύρωσε το χάσμα μεταξύ της τέχνης και των εφαρμοσμένων τεχνών.
Πλέον τα χρηστικά αντικείμενα της καθημερινότητας εμπεριέχουν όλες τις αξίες ενός μοναδικού αντικειμένου, είτε πρόκειται για ένα κτίριο, είτε για ένα ποτίρι ή μια καρέκλα.

  Η τέχνη συμφιλιώνεται με την βιομηχανία και για πρώτη φορά γίνεται δυνατή η συνεργασία καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και χειροτεκών. Η τέχνη δεν είναι πλέον μόνο για τις ελίτ. Αποκτά πολιτικό χαρακτήρα και γίνεται προσυτή σε όλους τους ανθρώπους.

 Σήμερα, 100 χρόνια μετά, το Bauhaus σταματά να είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός. Η παρακαταθήκη που άφησε η σχολή του Bauhaus δίνει ξανά όραμα στην Ευρώπη. Δίνει έμπνευση και καλεί όλους τους Ευρωπαίους να φανταστούν και να χτίσουν μαζί βιώσιμο και χωρίς αποκλεισμούς μέλλον. Ένα μέλλον που να ικανοποιεί όχι μόνο την αισθητική μας αλλά το πνεύμα που είναι βασισμένη στην σύγχρονη τεχνολογία.

                                     
                                         

Θ/Κ Γ.ΑΒΕΡΩΦ

               


                                    

          

                         
                    

Η νέα μουσειολογική αφήγηση 
του Θ/Κ Γ. Αβερωφ

    Από την καθέλκυση του, το 1910, το ιστορικό θωρηκτό Γ. ΑΒΕΡΩΦ εξέφρασε και ενσάρκωσε την εμπιστοσύνη και την αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού, η οποία δικαιώθηκε με την εκδίωξη των Οθωμανών από την Βαλκανική Χερσόνησο ύστερα απο έξι αιώνες, απελευθερώνοντας παράλληλα τα νησιά της χώρας στο Βόρειο και Ανατολικό Αιγαίο με την καθοδήγηση και την διορατικότητα του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. 

    

   Το θωρηκτό, από τα χρόνια των Βαλκανικών πολέμων, έγινε το σύμβολο της ελληνικότητας του αρχιπελάγους.  Άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορία της πατρίδας μας, καταγράφει διαχρονικά επισκεψιμότητα ως πλωτό ναυτικό μουσείο, κυρίως από μαθητικές-σχολικές ομάδες αλλά και απο μεμονωμένους επισκέπτες, γεννώντας έντονο ενδιαφέρον στο κοινό.

    Ωστόσο, τα ιστορικά αντικείμενα του σκάφους εκτίθενται σε μια απλουστευμένη μουσειολογική προσέγγιση, ενώ η λειτουργική αξιοποίηση των χώρων θα μπορούσε να είναι πληρέστερη. Στο πλαίσιο αυτού παρουσιάστηκαν μελέτες αναβίωσης - αναβάθμισης των εκθεσιακών χώρων και καμπινών του Πλωτού Ναυτικού Μουσείου Θ/Κ "ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ", ύστερα από την σχετική ανάθεση του ΓΕΝ προς το αρχιτεκτονικό γραφείο ΑRCH-MID των κ. Παράρχου Καραβατάκη και Νίκου Πεσματζόγλου.

   Τα θέματα που καταρχήν έπρεπε να επιλυθούν παρουσίαζαν ιδιαίτερες δυσκολίες, τόσο στη λειτουργικότητα των χώρων όσο και στις εγκαταστάσεις του εξοπλισμού τους και θα έπρεπε να παραμείνουν ως έχουν, διότι αυτά ήταν ήδη εκθεσιακά στοιχεία του εσωτερικού σκάφους.

  

                              

     (Υπάρχουσα καταστάση)

    Τώρα χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η πυκνή ροή επισκεπτών, με παράδειγμα την αθρόα προσέλευση του κοινού στη Θεσσαλονίκη το 2017, οπού περίπου 140 χιλιάδες άνθρωποι επισκέφτηκαν το ιστορικό πλοίο σε διάστημα 60 ημερών.

(Διάγραμμα κυκλοφορίας επισκεπτών)

  Βασικός στόχος την αναβάθμισης των χώρων και της επανέκθεσης των αντικειμένων του θωρηκτού είναι να διασώσει τη συλλογική μνήμη και να αφηγηθεί χαρακτηριστικές άλλα      

και λιγότερες γνωστές πολεμικές ιστορίες του. Έτσι τα αντικείμενα θα παρουσιαστούν αναπτύσσοντας τα επιμέρους κεφάλαια μιας ουσιαστικά ενιαίας ιστορίας, που αφορά τόσο το πλοίο όσο και τη ζωή του ιστορικού Ναυάρχου Αρχηγού του Στόλου του Αιγαίου Παύλου Κουντουριώτη, του κυβερνήτη του Αντιπλοιάρχου Σοφοκλή Δούσμανη, των αξιωματικών και του πληρώματος του.