1.0 Ιστορική Αναδρομή στην Τεχνική Εκπαίδευση της Χώρας μας
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ (1920) ΚΑΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΣΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
ΧΑΡΤΗΣ : ΣΧΟΛΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΔΕΥΣΗΣ 1928-29
Ιστορική Αναδρομή στην Τεχνική Εκπαίδευση της Χώρας μας
Η Μέση Επαγγελματική Εκπαίδευση στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου.
Μια Προσέγγιση της Συμβολής της στη Βιοτεχνική Ανάπτυξη της Χώρας.
Το θέμα αυτής της προσέγγιση έχει να κάνει με την μορφολογία της βιοτεχνίας της μεσοπολεμικής περιόδου και την διερεύνηση της εξέλιξης της επαγγελματικής εκπαίδευσης κατά τον μεσοπόλεμο.
1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η μελέτη των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων, σε συνάρτηση με την διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης, καθώς και ο ρόλος της εκπαίδευσης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιούργησαν οι τεχνικές εξελίξεις κατά τον μεσοπόλεμο, όπως ανεργία, μετανάστευση, κινητικότητα, έχουν αποτελέσει διεθνώς αντικείμενο εκτεταμένης έρευνας.
Η εργασία αυτή πραγματεύεται την εκπαίδευση ως δημόσια υπηρεσία που καλύπτει μια από τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες που περιμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο.
Κατά συνέπεια η πολιτεία έχει υποχρέωση να παρέχει ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης σε όλους του νέους της.
2. Η ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ
Βασικά χαρακτηριστικά της βιοτεχνίας είναι ο αριθμός και το μέγεθος των απασχολουμένων. Η ίδρυση και η λειτουργία μικρού μεγέθους βιοτεχνιών, οικογενειακού χαρακτήρα, όπου εργάζονταν 1-5 άτομα, με αποτέλεσμα να αντιπροσωπεύουν το 92% περίπου του συνόλου των βιοτεχνικών επιχειρήσεων κατά το 1920.
Μέχρι το 1925 παρατηρείται οικονομική ανάπτυξη κυρίως στο εμπόριο και τη βιοτεχνία. Από το 1933 εμφανίζεται η πρώτη ανάκαμψη στη βιομηχανία μέσα από την προστασία της εγχωρίας παραγωγής, ενώ από το 1933-35 αυξάνονται τα ημερομίσθια.
3. Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΉ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Το ενδιαφέρον αυτής της εργασίας, επικεντρώνεται στη διερεύνηση της μορφής της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης των νέων στην περίοδο του μεσοπολέμου, καθώς και της αποτελεσματικότητας των σχολείων που λειτουργούσαν στην ίδια περίοδο.
Η επαγγελματική εκπαίδευση κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, σύμφωνα με την Γενική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος (ΓΣΥΕ), εντάσσεται στην κατηγορία της Ειδικής Εκπαίδευσης υπό τον τίτλο,
Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση.
Προσπάθεια της προσέγγισης αυτής είναι να διερευνηθεί το εκπαιδευτικό σύστημα της τεχνικής-επαγγελματικής εκπαίδευσης, τόσο από την άποψη της κρατικής εκπαιδευτικής πολιτικής, όσο και από την άποψη της ιδιωτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας στον εκπαιδευτικό τομέα, στο πλαίσιο της αρχής της προσφοράς εκπαιδευτικών σε τοπικό επίπεδο.
Το ζήτημα της κρατικής εκπαιδευτικής πολιτικής σε ότι αφορά τη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος της επαγγελματικής εκπαίδευσης προσεγγίζεται μέσα από τα θεσμικά μέτρα που λαμβάνονταν κατά τις διαφορετικές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στην περίοδο του μεσοπολέμου.
Οι βιοτεχνικές σχολές διακρίνονται σε επαγγελματικές και τεχνικές και λειτουργούν σχολές αντίστοιχες με τις μέσες ή πρακτικές εμπορικές σχολές, όπου η φοίτηση είναι τριετής ή τετραετής και όπου γράφονται απόφοιτοι ελληνικού σχολείου ή σχολαρχείου μετά από επιτυχείς εξετάσεις. Λειτουργούν ημερήσιες και νυχτερινές σχολές, για εργαζόμενους νέους.
Από το ξεκίνημα του 20ου αιώνα -2η Βιομηχανική Επανάσταση- είχε διαπιστωθεί η ανάγκη για την ανάπτυξη της επαγγελματικής εκπαίδευσης και ειδικότερα η ανάγκη για τη διασύνδεση της εκπαίδευσης με τους παραγωγικούς τομείς της χώρας, ώστε οι νέοι που αποφοιτούσαν από το εκπαιδευτικό σύστημα (από τις χαμηλές ήδη βαθμίδες) να είναι ικανοί να ενταχθούν στην αγορά εργασίας.
Στη βιοτεχνική εκπαίδευση το ίδιο σχολικό έτος, 1920-21, λειτουργούσαν 15 συνολικά σχολές. Καμία από τις σχολές που λειτουργούσαν, εκτός από τα 3 τεχνικά σχολεία που ήταν προσαρτημένα στο ΕΜΠ, δεν ήταν κρατική.
3.1 Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
Στη βιοτεχνική εκπαίδευση το 1928-29 λειτούργησαν 34 επαγγελματικές σχολές σε σχέση με τις 14 που λειτουργούσαν το 1920-21. Σε αυτή την περίοδο ιδρύθηκαν και λειτούργησαν μόνο 3 δημόσιες σχολές με ιδιωτικά όμως κεφάλαια, η ΕΒΕ – Διπλάρειος Σχολή το 1852, ως κληροδότημα, η Σιβιτανίδειος Δημόσια Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων το 1927, με τμήματα τεχνικών κατευθύνσεων και η Παπαστράτειος Επαγγελματική Σχολή Αμφιέσεως, Αθυρμάτων και Διακοσμητικής το 1929.
4.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι βιοτεχνικές σχολές από πλευράς σύνθεσης ειδικοτήτων παρακολουθούσαν τις ανάγκες της βιομηχανίας, δεδομένου ότι σε όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου ως κυριότερα τμήματα, υπόδησης, υφαντικής και κατεργασίας ξύλου κλπ.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :
· ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ - ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ Τ.Ε.Ε.
· Επεξεργασία στοιχείων από Στατιστικές Ειδικής Εκπαιδεύσεως
